Bospop: 'trip down memory lane' bevalt nog altijd uitstekend

'Vertrouwd gezellig', zo afficheert de organisatie Bospop dan ook graag. Muzikaal gezien kwamen echter voornamelijk de 'ouderen jongeren' weer royaal aan hun trekken. Niet iedereen was al even grijs als de baarden van ZZ Top, maar het is toch echt vooral de generatie 'weet je nog?' die de teksten van Fish, Melissa Etheridge en Europe -om er maar een paar te noemen- woordelijk kan meebrullen.

Nu bleef het daar, verspreid over twee dagen, natuurlijk niet bij. Muziek is altijd een kwestie van smaak en daarover valt wel degelijk te twisten, maar dat is meestal zinloos. Laten we er daarom gewoon eens wat mooie momenten uitlichten. Op een zaterdag die heerlijk zonnig was leek de al genoemde Melissa Etheridge meer op haar plaats dan haar voorgangster op het hoofpodium, Anastacia. De inmiddels 54-jarige rockt nog altijd met hetzelfde ongebreidelde enthousiasme als dertig jaar geleden, misschien zelfs meer. Daarvoor had Racoon zelfs niet-fans al over de streep getrokken en dat is altijd knap. Gary Clark Jr. deed namens de jongere generatie zijn naam als 'the future of Texas blues' alle eer aan, nadat Fish eerder op de dag een bomvolle tent getrakteerd had op veel Marillionwerk. Tien jaar geleden sprong de Schot nog als een kikvors over elk podium. Dat gaat nu wat minder, maar dat kon het meezingplezier absoluut niet temperen.

Ed Kowalczyk hanteerde min of meer dezelfde formule op het hoofdpodium, door bijna het complete album 'Throwing Copper' van zijn voormalige band Live uit te voeren. Het plezier spatte van het gezicht van de zanger en dat sloeg dan ook ook moeiteloos over naar de menigte voor het podium. Een bijzondere vermelding mag er zeker ook weer zijn voor Novastar, toch alweer 'in business' sinds 1998. Joost Zwegers, geboren in Sittard overigens, zorgde met zijn band een aantal keren voor duimendik kippenvel.

Wie later bij Caro Emerald nog stil kon blijven staan moet doof zijn geweest, dan wel reeds bewusteloos. Zelfs mannen met geruite overhemden en kniebroeken kwamen in beweging. Zelf moest de Amsterdamse daarvoor, na de eerste nummers, wel even haar hoge hakken uitschoppen maar daarna ging ze ook écht los. Een fenomenale begeleiding gooide daar nog een schepje bovenop: een hoogtepunt dat best nog een uurtje langer had mogen duren. ZZ Top zorgde daarna voor de afsluiting van de eerste dag. Niet voor het eerst, dus men wist wat men kreeg: drie heren van de gestampte Texaanse pot, die ze vanaf het begin tot het eind 'Under pressure' hielden.

Was het zaterdag vooral 'gezellig', op zondag lag de nadruk op het zwaardere werk. Het weer had zich daarbij aangepast: donkere wolken, waaruit aanvankelijk ook regen viel, trokken zich samen boven het festivalterrein. De neerslag werd vanuit de tent uiteindelijk verjaagd door Danko Jones, ook niet voor het eerst te gast. Rock 'n roll in de meest pure vorm en Bospop zou het weten! Hoewel Jones met veel respect sprak over de vaardigheden van gitarist Zakk Wylde -die deze even daarvoor nog op het hoofdpodium met Black Label Society gedemonstreerd had- en met enig cynisme over een niet nader te noemen band, liet het trio zien wat daarvoor nodig is. Geen eindeloos gepriegel dat nergens toe leidt of een tot in de hemel uitgebouwde drumkit, maar snoeiharde powerakkoorden, een 'eenvoudige' ritmesectie en vooral een tomeloze energie. De band gaf het publiek geen seconde om op adem te komen, greep iedereen bij de strot en liet vervolgens niet meer los.

'Tainted Love'
'Gepriegel' dat wél ergens toe leidt kwam later van Dream Theater, maar die zitten dan ook al 25 jaar in het vak. Ook van symfonische rock moet je houden, maar liefhebbers waren er in Weert meer dan voldoende. Tussen de bedrijven door had Jools Holland met z'n rythm & blues orkest vanaf het hoofdpodium voor een mooi rustpunt gezorgd tussen al het geweld. Als gasten waren Ruby Turner, Louise Marshall en Mabel Ray in zijn kielzog meegereisd en hè, daar stond ineens ook Marc Almond op het podium. En dus volgde er uiteraard een big band versie van 'Tainted Love', of je dat nu leuk vond of niet.

Overweldigend
Er werd nog flink getimmerd, gehakt, geboord en geklopt op zondag met onder andere Thunder en Dizzy Mizz Lizzy, waarbij binnen het laatstgenoemde trio zanger Tim Christensen liet horen dat je daarbij ook gewoon mooi kunt zingen. De Engelse multi-instrumentalist Steven Wilson -vooral bekend als oprichter van de psychedelische progrockband Porcupine Tree- was uiteindelijk een meer dan waardig afsluiter, overweldigend in zowel geluid als beeld. Al met al een Bospop zoals het publiek het mocht verwachten: een 'trip down memory lane' die nog altijd uitstekend bevalt, met hier en daar een verrassend zijstraatje. 'The final countdown' naar 2016 is voor de meeste bezoekers vanaf vandaag dan ook alweer begonnen.