Verhalen van vluchtelingen: veel vragen, suggesties en emoties in het BCL

Een volle zaal dus, met aandachtige toehoorders voor een presentatie door het AZC Baexem over de werkzaamheden van het AZC, informatie over mogelijkheden om te werken voor vluchtelingen (met en zonder status). Maar vooral ook voor het persoonlijk verhaal van vluchtelingen over hun ervaringen die hen tot in Leudal hebben gebracht.

Praktisch
Veel praktische informatie dus, waarvan sommige feiten toch nieuw waren voor velen. Zo mogen asielzoekers, waarvan de asielaanvraag tenminste 6 maanden in behandeling is - onder een aantal voorwaarde natuurlijk - al in Nederland werken. Verder zijn normale wetten en regels zijn van toepassing, bijvoorbeeld op het gebied van beloning, werktijden en arbo. Maar ook voor wat betreft afdracht van belastingen en premies.

Begrip
Een aantal vluchtelingen vertelde over hun voornemens om een eigen bedrijfje te starten en zo een bijdrage te leveren aan de Nederlandse economie. Maar de bijeenkomst in het BCL was niet alleen bedoeld voor ondernemers die belangstelling hebben om met vluchtelingen te werken, of hen de gelegenheid willen bieden om werkervaring op te doen. Er was ook het doel meer begrip te creëren bij de inwoners voor de situatie van vluchtelingen. Of zoals één van de bezoeksters het formuleerde: 'Ik heb altijd wel een grote mond, maar wat is welke mening dan ook waard als je je niet zelf verdiept in de achtergrond?'

Weggekeken
De uit Roggel afkomstige directeur van Amnesty International Eduard Nazarski liet recentelijk nog weten dat naar zijn inzicht Europese landen jarenlang hebben weggekeken in de hoop dat het wel overging. Volgens hem zou Europa het probleem best kunnen oplossen, als landen het maar eens zouden worden over de aanpak. 'Het gaat om niet eens zoveel mensen. Dat maakt de vluchtelingencrisis de meest nodeloze crisis ooit' zei hij tegen L1. Nazarski was zelf kort geleden nog in vluchtelingenkamp Idomeni bij de Grieks-Macedonische grens en zag hoe daar baby's in de modder werden geboren.

Moed
Het is zijn zus Carmen die de gesprekken leidt die avond, naar eigen zeggen in het 'Nederlands, Engels, Syrisch en hier en daar wat Roggels'. En zo horen we inderdaad onder andere van de vader die zijn laatst geboren kind, dat achterbleef in het vluchtelingenkamp, nog niet eens gezien heeft. 'Ik begrijp ook niet dat je mensen steeds moet uitleggen dat de reis het gevaarlijkste deel is en dat het daarom juist ongelofelijk veel moed en kracht vergt voor mannen in een poging een weg te banen voor hun gezin' zegt een jonge bezoekster daar na afloop over. 'Maar dat moet dan maar'.

Taal
Er is het verhaal van de jonge vrouw die voor de oorlog Engels en literatuur studeerde in Damascus, zelf zoveel dierbaren mist maar zich hier juist wil inzetten voor gezinnen die uit elkaar zijn gevallen. Er is de vluchteling die vanavond vooral met de bezoekers in gesprek wil om de taal en de mensen beter te leren kennen. Een cursus volgen mag immers niet zolang hij op de wachtlijst staat.

Verbouwing
Één van de aanwezigen was ook raadslid Ria Teluij. Zij vroeg de medewerkers van het ACZ wanneer men eigenlijk met de verbouwing zou beginnen en met de noodwoningen voor statushouders. Het antwoord was dat men stond te popelen, maar dat de gemeente Leudal aan zet is. Omdat de opvang van asielzoekers naast een humaan ook een indringend maatschappelijk probleem vormt en daarom volgens haar geen onnodige vertraging mag oplopen, stelde zij het college vandaag al schriftelijke vragen over de voortgang en of er soms beren op de weg zijn gekomen waar de gemeenteraad nog niet van weet.

Mens
Zo liepen er veel vragen, belangen en emoties door het verloop van de avond heen. Maar er werd ook kennis gemaakt en uiteindelijk zelfs Nederlands geoefend. Er werden suggesties gedaan en er werd vooral heel erg goed geluisterd. Want zoals na afloop bij de uitgang op te tekenen viel: 'Je kunt alle verhalen wel lezen, al die meningen tot je nemen of zelfs al die beelden zien. Maar om de ervaring van het vluchteling zijn rechtstreeks te horen van iemand iemand die je recht in de ogen kunt kijken, te zien en te voelen dat je met een mens te maken hebt zoals jij en ik, dat kwam echt wel even binnen.'