Het politieke gemak van naar beneden schoppen

'De afgelopen jaren heb ik me intensief met woningbouw bezig mogen houden. Een prachtige klus waar we met veel ambitie aan begonnen, zeker niet zonder uitdagingen en soms ronduit frustrerend. Toen we daar aan begonnen kwamen we nog maar net uit een (inmiddels onvoorstelbare) tijd van krimp. Van hogere overheden kregen we vooral de opdracht woningbouwplannen te schrappen. Het was dan ook alle hens aan dek. We tuigden een compleet nieuw team op, gingen van schrappen naar ontwikkelen en vrijwel elk beleidsdocument wat enigszins raakvlakken had met wonen moest aangepast worden. Ben trots op hetgeen gerealiseerd is, vooral omdat ik weet wat nog in de pijpleiding zit.

En nee, niet alles lukt en veel projecten duren helaas lang. Reden voor de landelijke partijen om te roepen om meer centrale regie, lef en daadkracht. En och germ, de stedenbouwkundige moet ook maar andere werk zoeken. Snijden in het laatste beetje gezond vlees om de kwaal maar niet onder ogen te komen. Het probleem is namelijk niet dat het lokale bestuur niet zou willen, geen lef heeft of dat de wethouder nog iets van de kleur van de kozijnen wil vinden. Het grootste probleem, maar dan ook veruit, is de Haagse besluiteloosheid.

Woningbouw duurt lang - of kan soms helemaal niet plaatsvinden- omdat we al jaren het stikstofprobleem niet oplossen. Omdat er geen enkel initiatief is genomen om de problematiek rond spuitzones op te lossen. Omdat we door jarenlang bezuinigd te hebben gegijzeld worden door bezwaar en beroepsprocedures met jarenlange wachttijden. Omdat door het ontbreken van een visie die verder reikt dan de volgende verkiezingen de netbeheerders een enorme inhaalslag moeten maken. En omdat eenieder die ook maar probeert het iets anders op te lossen volledig verzand in bureacratische molens op provinciehuizen en ministeries.

De lokale vertegenwoordigers van die partijen kunnen er wellicht zelf weinig aan doen. Maar het zou ze sieren ook eens te erkennen hoe we hier terecht zijn gekomen. We hebben genoeg roepers op de bagagedrager zitten. Willen we echt sneller gaan moet er getrapt worden, onze mensen zitten klaar. Ik nodig mijn collega’s dan ook van harte uit. Laat Den Haag zien hoe het wel kan!'